| 30 Mayıs 2008, 01:26:22 |
Gönül Yarası
Site Yöneticisi
 Yaş : 23
Cinsiyet : 
Nerden : Anemon Diyarından
Mesajlar : 9141
Konular : 6449
Üye İd : 1
Rep Gücü : +8364/-0
Kişisel Mesaj : Administrator
 Offline
|
 |
« : 30 Mayıs 2008, 01:26:22 » |
|
Kimsin sen ? Kelimelerini gördüğüm , cümlelerinden vurgularını tahmin etmeye çalıştıgım, orda olup yazdıklarımı okuduguna , beni anladıgına , anlaştıgımıza inandıgım sen... Varsın dimi ? Ordasın ? Konuşurken suratın nasıldır , ellerini oynatırmısın konuşurken? Ya mimiklerin? Konuşurken bakamadıgım gözlerinin rengi ne ? Sende merak ediyormusun beni , yüzümün konuşurkenki halini... Konuşurken gözlerine bakarım karşımdakinin , sagır değilim ama dudak okumayı severim ben... Bilebilirmisin tüm bunları? Sanmıyorum. Peki nedir ikimizi bu denli yaklaştıran... görmediğim halde özlettiren seni? Saatlerce yazıştıgım , hayatımın en gizli yerlerini paylaştıgım sen kimsin ? Nedir seni bu denli özel kılan hayatımda... Nedir sonuna kadar içimi açmama sana sebep... Kelimelerce herkes güzel galiba... Kelimeler zırh gibi , kelimeler sıgınak... Daha kolay ifade edebiliyoruz kendimizi yüzleri görmeyince daha mı yakın oluyoruz daha mı içten daha mı samimi oluyoruz, kendimize güvenimizmi artıyor yoksa. Kelimeler zırhımızı yok mu ediyor... Hayali dostum kabul ettiğim sana kelimelerle ulaşırken daha mı açık oluyorum , yada kavga esnasında kelimeler daha mı bir aslan kesilmeme neden oluyor ? Burada olmaman ne çok soru sormama neden oluyor kendime... Kimsin sen? Kafamdaki gibi o musun? Saçlarınla oynarmısın konuşurken? Dokunurmusun konuştuğun kişiye ? Nedir sana bu denli güvenmeme sebep? Nereden biliyorum seni? Neden tanıyor gibiyim seni ? Kelimelerin yeterlimi seni hayatıma sokmama ? Özlememe ? Seni orda gördüğümde sevinmeme ? Gideceğinde , gitme dedirten , dur daha konuşacaklarımız var dedirten ne bana ? Gittiginde ekranda kalakalmamı sağlayan ne ? Neden tüm bu sorular , nedir beni buraya getiren? Çok mu cevap arıyorum , kabullensem buranın sanallığını, gerçek yaşantıma geçirmesem , gerçek anlara sokmasam seni düşüncelerle... Olmuyor ,yapamıyorum... Nasıl silebilirim ki seni ? Saatlerimi paylaştığım sen... Sevincimi paylaşmak için sabırsızlandığım ,üzüntümü paylaşmak istediğim... Beni güldürmenden nasıl vazgeçebilirim ? Seni içimden nasıl atabilirim... Bunu yapamam... Ya aşk . . . dedim ya kelimelerce herkes güzel , kelimelerce herkese aşık olunabilir... Öyle ya da böyle , gerçek ya da sanal ,kelimeler veya sözcükler...
Önemli olan insanların buluşması değil mi ?
|
|
|
|
|
Logged
|
|
|
|
|
Reklamcı
|
Bu Sıfırlarda nerden geldi google.com
Konu: Aşka ve Hayata Dair Yazılar (Okunma Sayısı 3867 defa)
00 -
00 -
00 -
00 -
00 -
00 -
00 -
00 -
00 -
00 -
00 -
00 -
00 -
00 -
00 -
00 -
00 -
00 -
00 -
00 -
00 -
00
Merhaba ziyaretçi. Öncelikle sitemize hoşgeldiniz. Ben robot moderatör olrak siteden daha fazla yararlanmanız için sitemize üye olmanızı öneririm. iyi eğlenceler.
 
Anahtar Kelimeler: Aşka ve Hayata Dair Yazılar oyunları, Aşka ve Hayata Dair Yazılar programı, Aşka ve Hayata Dair Yazılar oyunu indir, Aşka ve Hayata Dair Yazılar program yükle, Aşka ve Hayata Dair Yazılar download, Aşka ve Hayata Dair Yazılar hikayeleri, Aşka ve Hayata Dair Yazılar resimleri, Aşka ve Hayata Dair Yazılar haber, Aşka ve Hayata Dair Yazılar yükle,
Aşka ve Hayata Dair Yazılar videosu, Aşka ve Hayata Dair Yazılar msn eklentisi, şarkı sözleri
|
|
|
Logged
|
|
|
| 30 Mayıs 2008, 01:26:46 |
Gönül Yarası
Site Yöneticisi
Yaş : 23
Cinsiyet :
Nerden : Anemon Diyarından
Mesajlar : 9141
Konular : 6449
Üye İd : 1
Rep Gücü : +8364/-0
Kişisel Mesaj : Administrator
Offline
|
|
« Yanıtla #1 : 30 Mayıs 2008, 01:26:46 » |
|
Hep özledigim, bekledigim askin böyle aniden kapimi çaliverecegini, izin almadan yüregimde bir köseye yerlesecegini hiç düsünmememistim. Göz göze geldigimiz anda. Basimdan asagiya buzlu su dökülmüs gibi hissettim.
Bakislari içimi titretti, bilmedigim, tanimadigim bir dünyanin kapilari açiliverdi önümde... Kimde,neydi, hangi sinifta ögrenciydi, daha önce onu görmemistim.Bütün gün bu sorularla bogustum. Ilk soku atlatip kendime geldigimde okulda onu aramaya basladim. Gerçegi ögrenmem hiç zor olmadi tabii ki! Suratima tokat gibi çarpan gerçegi...
O okulumuzda yeni görev yapmaya baslamis bir ögretmendi çok genç oldugu için ögrencilerden ayirt etmek mümkün degildi. Böyle seyler yalniz filmler de olur sanirdim. Oysa ben sirilsiklam asik olmustum. Gözleri basimi döndürecek kadar güzel olan yalnizca adini ve ögretmen oldugunu bildigim biri, kisacik bir zamanda hayatimi degistirivermisti.
Ona asik olmam benim suçum muydu? Insan hesap kitap yaparak asik olmazdi ki? Tamam itiraf etmeliyim, ben pek normal biri degilim. Baskalarina göre farkli yanlarim çok., özellikle de ask söz konusuysa hiçbir zaman siradan biri olmadim ama bu kez tamamen kaderdi. Sonunda ona söylemeye karar verdim. Madem asik olacak kadar cesaretliydim, söyleyecek kadar da cesaretli olmaliydim.
Söyledim. Saskinligimi ifade edecek sözleri su an ben bulamiyorum. Düsün bir kez, çat kapi bir ögrenci geliyor ve ?? ben sizi gördügüm ilk andan beri seviyorum?? diyor. Ne hissedersiniz bilemem ancak o bana karsi çok olgun, anlayisli davrandi. Yaptigim çocukluklarla hayatini cehenneme çevirdigim halde sevgiyle yaklasti.. incitmemek için çok ugras verdigini simdi anliyorum oysa o zamanlar çok incitmistim. Bir gün bana hak vereceksin demisti evet onu anliyorum ve hak veriyorum. En dogrusunu yapti. Zaman belki çilgin askimi bitirdi. Ama ona olan saygim ve sevgim sonsuza kadar sürecek.
|
|
|
|
|
Logged
|
|
|
|
| 30 Mayıs 2008, 01:28:57 |
Gönül Yarası
Site Yöneticisi
Yaş : 23
Cinsiyet :
Nerden : Anemon Diyarından
Mesajlar : 9141
Konular : 6449
Üye İd : 1
Rep Gücü : +8364/-0
Kişisel Mesaj : Administrator
Offline
|
|
« Yanıtla #2 : 30 Mayıs 2008, 01:28:57 » |
|
Aşk vücudunun en tenha yerine kadar titremesidir.
Nedir dedim aşk? Cevap veriyorum;
Aşk soluksuz yaşamaktır. Oksijene bu kadar ihtiyaç duyarken yokluğunu neden bu kadar özlediğimi hala anlayamadım. Karadenize benzetirim aşkı. Çok sevdiğim kayalıklara oturur ve böyle heybetli ve güçlü bir şeyin de nasıl yenilebildiğini düşünürüm. Nasıl olabilirde istediğini öldürüp istediğini beslerken bu kadar direnebilir kayalıklara? Yada her gün içindeki hırsı vururken kayalıklara bir gün nasıl sarılabilir gördüğümü bile bile. Aşkın en büyüğü deniz, kayalıklar ve dolunay üçlemesindedir. Tam bu dünyaya ait. Deniz aşıkken kayalıklara onlar yaşlarının verdiği olgunlukla kapamışlardır yüreklerini…
Asırlardır her ikisi de mücadelesine devam eder. Biri sevmeyeceğim derken diğeri hep sevmelisin sende benim gibi der. Oysa mağrur ve yalnız dolunayı kimse görmez. Neden arada saklanıp durduğunu ve geldiği zaman nasıl da denizi kandırabildiğini kimse görmez. Dolunay en içli aşıktır tanıdığım.Asırlardır denizi sevdiği halde onu hep tam kavuşacakken kaybeder. Çünkü anlatamamıştır ona kayalıkların kalbi olmadığını…
Kalbin güç demek olmadığını. Anlatamamıştır ona bu kadar parlak ve güçlü görünürken nasıl da yapayalnız olduğunu ve yedirememiştir gururuna sana ihtiyacım var demeyi. İşte bu yüzden yıllardır asi deniz asiliğiyle kapadığı güçsüzlüğünü kayalıklarda ve mağrur dolunay parlaklığıyla kapadığı yalnızlığını hep kalabalık sandığı denizde arar. Kayalıklar mı? Onlar hiçbir şeyin farkında değildir çünkü güçlü olmanın getirisi hep yalnız olmaktır sevmeyi çoktan unutmuşlardır.
İnsan her gün yeni bir şeyler öğrenir ve hep büyümesine devam eder. Ama yinede bence büyüdüler Hazır hepsi hala içimdeyken soruyorum kendime nedir aşk?
Evet hala soluksuz kalmayı özlüyorum ama kalabilecek kadar çocuk değilim. Hala karadenizin ruhum olduğuna inanıyorum ama belki de dolunay olmaya başladım.Çünkü bu asiliği yaratabilecek kadar toy değilim. Karşılıksıza direnebilecek kadar umutlu da değilim Belki o kadar zamanım yoktur ne dersiniz?
Tek dileğim kayalıklara benzememek bu kadar gücü istemiyorum. Onların aşkını rüyalarımda bıraktım bakalım gerçeklere. Aşk sevmediğin ama yapman gereken sorumluluklarını yerine getirebilmen için sana adanmış manevi bir güç… Umutlarını yitirmemeni anımsatan ufak bir mutluluk dalgası ve gözlerinde kaybolabildiğin biriyle aynı yolda elele yürüyebilmektir.
Düşen bir çocuğu koşup kaldıracak kadar duyarlı olabilmek ve yaşlandım diye ağlayan bir teyzeye hala güzel görünebildiğini söyleyebilmektir. Sokaklarda nedensiz yere bağırabilmek.Bir günlüğüne de olsa çocuk olup isyan edebilmektir. Tadını bilmediğin yemekleri yiyebilmek,hiç görmediğin ülkelere gidebilmektir. Zaman alışkanlıklarıyla geliyor ve bizi bırakın evimiz önümüzde duran selvi ağacı için bile yerimizde kalma dürtüsüyle doldurabiliyor.
Bir günlüğüne de olsa vazgeçebiliyorsam alışkanlıklarımdan,gidebiliyorsam daha önce sevmediğim bir sokağa ve bırakabiliyorsam kendimi derin uykulara aşığım demektir… Ama en önemlisi korkuyorsam kaybetmekten çocukluğuma yakınım ve hala büyümemişim demektir. Hangisi doğrusu ben hala bulamadım Bir de siz deneyin…
|
|
|
|
|
Logged
|
|
|
|
| 30 Mayıs 2008, 01:29:26 |
Gönül Yarası
Site Yöneticisi
Yaş : 23
Cinsiyet :
Nerden : Anemon Diyarından
Mesajlar : 9141
Konular : 6449
Üye İd : 1
Rep Gücü : +8364/-0
Kişisel Mesaj : Administrator
Offline
|
|
« Yanıtla #3 : 30 Mayıs 2008, 01:29:26 » |
|
 Bembeyaz kağıtlara o kadar çok içimi döküp yırttım attım ki.Çöplükler benim duygularımı anlatan kağıt parçalarıyla dolu..
Neler umdum neler buldum şu yaşa kadar hayattan..Uzun bir süre yılmadım.Tekrar tekrar hep baştan başladım..
Yaşama sevincimden hiçbir şey yitirmedim.Hayat her şeye rağmen yaşamaya değerdi..
Çocukları hep çok sevdim.Çiçekleri,ağaçları,denizi kısacası tabiatı...
Böceklerden korkmama rağmen,dağ bayır gezeyim,bütün güzellikleri çığlıklar atarak seyredeyim..
Çocukken de öyleymişim...Arkadaşlarımı çok sevdim.Arkadaşlarımdan dostlar edindim kendime..
Ne mutlu bana ki kime arkadaşım dediysem hep dost payesini verdiler bana..
Canımı isteseler canımı bile verecek kadar fedakar oldum arkadaşlarıma..
Hepsini gerçekten çok sevdim.Yeri geldi kendime zararı dokundu bu fedakarlıkların..''Olsun'' dedim...''Dosluk budur..
Dost olmak kolay değildir..''Yaradanı çok sevdim,kendimi bildim bileli..
Hiç bir zaman doğru bir kul olamasam da sevgim,inancım hiç değişmedi..
Nefsime zulmettim ama Rabbimin emrettiği her şeye kalben inandım...
Kendimce hep doğrunun,dürüstün,adaletin yanında taraf tuttum..
En yakınım bile olsa haksızsın demesini becerdim.
Kendim için hiçbir şeyin kavgasını yapmadım..
Ama haksızlığa uğrayan için,mazlum için,yardıma ihtiyacı olan için hep aslan kesildim.
Kimseye bilerek isteyerek zarar vermedim..Kendim için ne istiyorsam başkaları içinde onu istedim..
Epey yanlışım oldu tabii...Benim bu yanlışlarımdan zarar görenler de oldu..
Ama dedim ya hiçbir zaman isteyerek kötülük olsun diye değil..
Bende en nihayetinde cahil bir insanım..Ama en çok yanlışı kendime yaptım.
Hep en büyük zararı kendime verdim..
İşin açıksa sı başkalarına değer vermekten kendime değer veremedim.Kendimi ağırdan satmasını hiç beceremedim..
İçim dışımda oldu hep..Hesabı,kitabı,zamanlamayı hiç düşünemedim.
İdeallerim oldu hep..Yüksek idealler..İyiye,doğruya,güzele,faydalıya ait idealler..
Kendimle ilgili değil..Yani,yükseleyim,şu yere geleyim,şu kadar para kazanayım diye değil.
Aksine bu tür fırsatlar ne zaman karşıma çıksa,
bana verileni deli gibi isteyip kıskançlığından bana düşman olmaya kalkanlara ''Al kardeşim..Buyur..
Değmez bunlar için çatışmaya..''diyerek altın tepside buyur ettim.Önceleri beni salak zannedenlere
''Bugün değil ama bir onbeş-yirmi yıl sonra anlarsınız '' diye cevap verdim..Kimseye kin tutmadım.
Kimseye beddua etmedim..Kırıldım..Çok kırıldım ama hep affettim..Küsmeyi beceremedim..
Çok sevenim oldu,bir o kadar da çekemeyen..
Binbir türlü saçma sapan şeyle uğraşmak zorunda kaldım.Deyim yerindeyse herşeyimle,bütün benliğimle lime lime ettiler beni..
Hiçbir kavganın başlatanı ben olmadım.Çoğu zaman ne söylenirse söylensin susmayı tercih ettim..
Anlamamazlıktan geldim..Bazen o kadar çok üstüme gelindi ki,sen şusun demedim,sadece kendimi savundum..
Çoğu zaman suçlu yine ben oldum..Genelde başkalarını korumak adına suçu üstüme aldım yine sustum..
Bana söylenenleri deşifre etmek bana yakışmazdı..Haklı olayım,haksız olayım hep ben özür diledim..
Güzellik adına,iyilik adına,hoşgörü adına...Kimsenin hatasını,çirkinliğini yüzüne vurmadım..
Herkes gibi arada sırada aşık oldum...Galiba aşka aşık olanlardanım ben.Hep kitaplardaki,destanlardaki aşka inandım..
Sevdiklerimi de öyle ölesiye sevdim..Kimi sevdiysem karşılıkta gördüm başlangıcında..
Bu arada karşılığı olmadan beni sevenler de oldu..Ne yalan söyleyeyim,kalplerini kırmış olabilirim..
Ama benim de o kadar çok kalbim kırıldı ki...Hem de beni sevdiğini söyleyenler tarafından..
İlk zamanlar beni yere göğe koyamayanlar zamanla paçavraymışım gibi davrandılar..
Halbuki ne isterlerse yaptım..Kendimden daha çok sevdim..Pamuklara sardım sarmaladım..
Ne ödünler,ne tavizler verdim..Ama kaybettim..Onlarla birlikte aşka olan inancımı,gururumu,haysiyetimi,
kendime olan inancımı,güvenimi kaybettim..Çok vermenin kaybetmek olduğunu öğrendim..Ama uygulayamadım..
Üstüme basıp geçtiler..Beni bir başıma sevdamla bırakıp alıp başlarını gittiler..Bir zaman kendimi kaybettim...
Çöllerde dolaşan Mecnun misali savruldum durdum...Ama yılmadım..Bir süre sonra hayata tekrar kaldığı yerden başladım...
Unutmadım..Hiç bir şeyi unutmadım ama yaşama tekrar merhaba demesini bildim..
Çok genç yaşta olgunlaştım..Hep yaşımın üstünde oldum..Öyle insanlar tanıdım,öyle şeyler yaşadım ki bazen kendi hayatımı bile sadece seyreder oldum...
Dostlarım hep benim çok güçlü olduğumu söyleyip durdular..Bende buna inandım.
Çok şeye veda etmek zorunda kaldım..Alıştığım şehirlere,arkadaşlara,alıştığım hayat tarzına bir şekilde hep hoşçakal demek zorunda kaldım..
O yüzden kendimi hiçbir zaman bir yere ait hissetmedim..
Ama yeniden alışmaktan,yeniden sevmekten korkmadım..
Ateşe koşan pervaneler gibi hep çok sevecek bir şeyleri yine buldum..Yine kaybettim...
Yine buldum..Bu hep böyle sürdü gitti..Hep mutlu son bekledim..
Ama o mutlu sonlar göz kırpar gibi olsalarda meğer bana sadece şaka yapmışlar.
Ne heyecanlarla doluydum ben..Göğsüm görünmeyen altın madalyalarla dolu...
Dostlarım çoğu zaman beni Jandark'a benzetmişlerdir..
Aslına bakılırsa benim Don Kişot'tan bir farkım yok..Bunu bir kez daha anladım...
Hala ağlıyorum..Hala ağlayabiliyorum..
Bir süre sonra bunu da artık beceremem..
Bana ne yaptınız...? Ben kendime ne yaptım..? |
|
|
|
|
Logged
|
|
|
|
| 30 Mayıs 2008, 01:29:57 |
Gönül Yarası
Site Yöneticisi
Yaş : 23
Cinsiyet :
Nerden : Anemon Diyarından
Mesajlar : 9141
Konular : 6449
Üye İd : 1
Rep Gücü : +8364/-0
Kişisel Mesaj : Administrator
Offline
|
|
« Yanıtla #4 : 30 Mayıs 2008, 01:29:57 » |
|
 Sen gelmeden önce diye başlayan binlerce cümle geçiyor aklımdan... Sen gelmeden önce ben daha bir bendim.
Sen gelmeden kurallarım, yasaklarım vardı. En güçlüsüydüm hayatımın. Bir monitöre saatlerce boş boş bakamazdım mesela. Şarkılarım vardı sensiz söylediğim, sesim sadece benimdi. Daha bir umutluydum ya da daha bir boştu herşey. Çözemedim.
Sonra sen geldin, ne oldum, neyim oldun çözemedim. Ben çözmeye çalıştıkça sen daha çok geldin. Ne sana sığınabildim ne kendime sığabildim.
Tek başıma taşırken bütün yüklemleri, öznelerimi kaybetmişim sen gelince anladım,
Bütün roller benimdi, hayata oynuyordum, sınırım, çekincem yoktu...
Ezberlemiştim ben aşkı senden önce...
Sen geldin ezberlerim karıştı...
Repliklerimi unuttum, susuyorum, doğaçlama da yapamıyorum artık.
Tek kişilik dev bir oyununun son perdesi, söz bitti...
Yaralarım kanıyor, her kanayan yerden bağıra bağıra umut doğuruyorum. Daha çok acıyor yaralar umut doğarken. Olsun diyorum umudum var artık...
Varsın acısın...
Sonra aklıma geliyor bir sokak ötede oluşum sana ve senin bana gelmeyişin...
Aklından geçenleri sorguluyorum kendime...
Hak vermek istiyorum çünkü hayatına rağmen bana dönüşüne ve hak vermek istiyorum vazgeçemediklerine....
Belki de seni temize çıkarıyorum ruhumda, adın aşk olsun diye...
Yine de Hoşçakal Zamansız |
|
|
|
|
Logged
|
|
|
|
| 30 Mayıs 2008, 01:30:16 |
Gönül Yarası
Site Yöneticisi
Yaş : 23
Cinsiyet :
Nerden : Anemon Diyarından
Mesajlar : 9141
Konular : 6449
Üye İd : 1
Rep Gücü : +8364/-0
Kişisel Mesaj : Administrator
Offline
|
|
« Yanıtla #5 : 30 Mayıs 2008, 01:30:16 » |
|
 Hayatın sana sunduğu herşeye alışmalısın. Bırakıp gidenlere ve geride bıraktıklarına da. Çünkü kendimden biliyorum, eninde sonunda kazanan hayat oluyor ve bize düşen istesek de inat etsek de unutmak oluyor veya alışmak....
Sevmeyi öğrenmemek en iyisi, biliyor musun? Belki hayat tatsız tuzsuz bir yemeğe benziyor ama kalbin yanmıyor en azından. İlk defa bu acıya düştüğümde yüreği elinde bir delikanlıydım. Aşkın kendisi zaten tüm damarlarımızdaki kanı çeken bir dertken ben daha kötüsünü yaptım, canımdan çok sevdim. Bir kat arttı çektiğim acı. O zamanlar bir daha cesaret edeceğime inanmazdım asla, ama bir defa öğrenmeye gör. Zihnini bulandıran esrar gibidir. Bir kere de tiryaki olursun ve bile bile dalarsın acının içine yeniden.
Bir kere öğrendin mi aşık olmayı, hiç yapamazsan yoldan geçenlere aşık olursun. Ve bir defa alıştın mı aşk acısına yoldan geçen hepsinin arkasına bile dönüp bakmazsın, acısı içinde kalır yine de. Ve kalbin alışmıştır aşık olmaya, kaybetmeye. Giderek daha delice aşklar bulur seni, zamanla anlarsın ki aşık olunan çok da önemli değildir. Bizzat aşkın kendisidir aşık olduğun.
Duymadığın, görmediğin, dokunmadığın ve koklamadığın -belki de bunları ummadığın bile- birine aşık olmak nasıl bir şeydir. Aşk değişir. İşte sen tam da o günlerde buldun beni. Ve onun için çok sevdim seni. Onun için aşık oldum. Yirmili yaşlarımın sonuna gelmişim ve aşk deyince acıdan başka bir duygu yaşamamışım. Aklımda aşktan kalma bir kucak dolusu kaçış, terkedilmişlik ve aldatılmışlık var. Yine de bile bile düşüyorsam, bu aşk değil. En azından adı aşk gerisi ruhu değil.
Sen geldiğinde de biliyordum. Ya senden kaçacaktım ya sen de gidecektin. Sahi bu defa hangisi oldu? Onu bilemedim. Aslında tüm bu yaşadıklarımız benim "kader" diye anlattığım bir hayat sahnesi. Bizden habersiz kuruluyor sahne, oyun oynanıyor ve biz de oyunun baş aktörleriyiz belki, sonra perde kapanıyor. Böyle bir şey. Seni bulmak ne kadar güzelse, seni kaybetmek de o kadar güzel. Hayır yanlış yazmadım. Çünkü içinde sen varsın. İçinde sen varken bir şey nasıl kötü olabilir?
Belki bir gün okuma fırsatın olur, ama sana yazıldığını bilmeden. Buraya bir işaret koymalıyım diye düşündüm, bir kelime. O kelimeyi okuduğunda kalbin burkulsun ve anla ki bunu yazan benim, hikayesi bizim hikayemiz.
Ben alışkınım kaybetmeye... |
|
|
|
|
Logged
|
|
|
|
| 01 Haziran 2008, 10:59:21 |
Gönül Yarası
Site Yöneticisi
Yaş : 23
Cinsiyet :
Nerden : Anemon Diyarından
Mesajlar : 9141
Konular : 6449
Üye İd : 1
Rep Gücü : +8364/-0
Kişisel Mesaj : Administrator
Offline
|
|
« Yanıtla #6 : 01 Haziran 2008, 10:59:21 » |
|
İsminin her harfini gönlüme kazımışım, başka bir ismi kabul etmiyor!.. “Dur” diyorum, durmuyor, “sus” diyorum, susmuyor!.. Her atışında seni haykırıyor.. Kırık bir dal gibi, dökülmüş yaprak gibi, hazan gibi, kor gibi.. Biraz buruk, biraz donuk, biraz da yanık bu kalbim.. Sadece sende can buluyor!.. Ölmeden öldürüyor, gülmeden ağlatıyor..
Bilmem, ne hallerdeyim.. Perişanım, derbederim.. Halimi arzetmeye ne kelimeler yetiyor, ne şarkılar, ne şiirler.. Ruhum, ruhunu arıyor, bedenimden uzak gibi.. Ama ne tamamen gidiyor, ne de benim oluyor..
Usandım halimden yar!.. Özlem yapışmış yakama!.. Her gece çöktüğünde boğazımda bitiyor, düğüm düğüm, lokma lokma.. Gitmiyor!.. Kor gibi, lav gibi, ateş gibi gözyaşlarım, ta sinemden geliyor!.. Bu yastığım her gece şahit! Gözyaşlarımla yıkanıyor..
Dayanamıyorum!.. Artık gel!.. Sevdamı ve ruhumu al götür bu bedenden kendi ruhuna kat.. Ben artık yaşamayayım, sonsuza kadar sende hapis kalayım.. Seni sende yaşamak istiyorum!.. “Ben”de mecal kalmadı.
|
|
|
|
|
Logged
|
| | |
Forumbeles.com | Eğitim, Eğlence, Kültür, Sanat, Aşk, Sevgi, Wallpaper, Dini Konular, Komik Videolar, Resimler, Oyun Download, Program Download, İşletim Sistemi, Güvenlik, Cep Telefonları, Videolar, Ödev, Tez, Biyografiler, Aşk & Sevgi & Dostluk > Genel Kültür > Serbest Kürsü (Moderatör: нαzαη) > Aşka ve Hayata Dair Yazılar
