Özü dingin, sözü bir çağlayan Necip Fazıl 25 yıl önce ayrıldı aramızdan

Kamil Eşfak Berki


1973’te Türkiye’nin Manzarası çıktığı zaman Necip Fazıl’ın bu kitabını bir an önce okumak arzusu ile dolup taşıyordum.Bir hafta geçti Yalova’daki birkaç kırtasiyenin hiçbirinde göremedim. En iyisi vapura atlayıp İstanbul’a inmek.

İstanbul’a indim.Köprüden Cağaloğlu’na yürüdüm, bugün HalkEğitim Merkezi olarak kullanılan,Millî Türk Talebe Birliği’nin kitap kulübesinin önünde durdum. Bu kitap kulübesi binanın içindeydi. Özlü kitaplar bulunan bu kitap satış yerinde dergiler de oluyordu.

Kitabın genel dağıtımını Çatalçeşme Sokağı’nda Abdullah Işıklar Kitabevi yapıyormuş. Oraya gittim. Yalova için beş adet aldım. Tam çıkacakken Abdullah Işıklar, “Üstadım buyurun” diye koltuğundan fırladı. Çok heyecanlıydı. Biz de heyecanla iskemlelerimizden kalktık. Büyük şair ve mütefekkir Necip Fazıl Kısakürek kapıda belirdi. Selâm verdi. Abdullah Işıklar koltuğuna buyur etti. Necip Fazıl bey oturur oturmaz:

-Abdullah, ilgi nasıl? diye sordu. Abdullah Işıklar Türkiye’nin heryerinden istekler geldiğini söyleyince, “Cumhuriyetin 50. yılında Türkiye’nin Manzarası” eserinin müellifinin yüzündeki endişeli hal yerini bir memnunluğa bıraktı. Ben de içimden bu hale sevindim. Çünkü Büyük Doğu dergisini okulun sokağındaki gazetecide görmüş ve her hafta alıp okumuştum 1971’de. Çöle İnen Nur’u okumuştum ve bu kitaptaki Peygamber sevgi ve bağlılığından çok etkilenmiştim Necip Fazıl’ın. Çöle İnen Nur o kitaptır ki, heva ve heveslerimizin kendine uydurmaya yeltendiği Peygamber Efendimize, bizi uymaya çağırır. Üstün bir anlatıştır. Genç Müslümanla sonPeygamberi adetâ tanıştırır. Hep taze bir olaydır bu. Bir genç bunu yaşamalıdır. Kızlar, delikanlılar. Genç babalar, anneler.

-Beyazsaray’dan ses çıktığı yok!.. dedi bir ara. Sonra sustu. Ben öfkelenecek, belki de ağır konuşacak sandım. İlk gördüğüm ân öfkesine şâhit olma benim pek beklediğim birşey değildi. Çünkü eserlerindeki üslûbun atmosferinde yaşıyordum.

-Kaç gün geçti, ses yok!.. Ahizeyi eline aldı ve bir numarayı çevirdi.

-Ben Necip Fazıl!.. Kitabı her ân ulaştırmak lâzım...

Yüzünde seğirmeler arttı. Çok asabî görünüyordu “bir fikir ki sıcak yarada kezzâp/selâm selâm sana haşmetli azap/yandıkça gelişen tılsımlı kütük” mısralarını yazmış olan NecipFazıl tane tane şunları söyledi:

-Bir iskele babasının üstüne oturmuş kesekâğıdından küçücük ekmek parçaları atıyorum denize. Balıklar yükseliyor, ekmeği kapıp dalıyorlar sonra. İşte Beyazsaray kitapçıları o balıklar!..

Öze dingin, sözü bir çağlayan...